"Terwijl ze wegliepen wilde ik vragen of ze misschien R's spullen mee wilden. De moeder dacht dat ik doelde op de paar spulletjes die R in haar rugzakje altijd bij zich had als ze van haar ene naar haar  andere ouder  ging. Ik bedoelde in mijn wanhoop alles. Ze zei dat ze die paar spulletjes mee wilde. Deze haalde ik en gaf ik haar netjes.  Mijnerzijds leek het me heel vriendelijk afgewikkeld; maar daar kon ze blijkbaar niet tegen. Later zou ze hiervan zeggen dat ik de spulletjes achter haar aan op straat had gesmeten.

Toen ik R, tussen haar moeder en de nieuwe vriend in, weg zag lopen keek R even om. Toen ben ik nog snel naar haar toe gerend en heb haar nog een dikke knuffel gegeven met de mededeling dat ze mijn dochter blijft. Waarop de moeder antwoordde; "Ja dat wel maar dan moet je eerst maar eens  een goede pappie worden". Bij het eerste afscheid bij de deur had moeder R stevig vast en wilde ze ook niet loslaten. Door het onverwachte van deze tweede keer had ik R even alleen in mijn armen. Ik had bij wijze van spreken zo met haar weg kunnen lopen. Ik zette haar weer voorzichtig bij haar moeder neer.

Toen ik een half uur eerder met R het station uitstapte, we kwamen van haar opa, oma en ooms, stond er al wat ME. Toen R om uitleg vroeg, zei ik dat sommige mensen nu eenmaal geweld nodig hebben. Nu stapte ze daar weg in de richting van dat station waar ik inmiddels  hagen ME-ers aan het werk zag".

Dit is een citaat uit het manuscript van een van de twee boeken die ik op dit moment aan het schijven ben. Een beschrijving van een moment waarop ik een beetje dood dreigde te gaan, maar waar ik mij weer bovenop werkte.

Hoewel ik elke keer weer dacht dat het ergste nu wel geweest was kwam er telkens weer wat anders.

"Er kwam er een schrijven van de afdeling bevolking waaruit bleek dat de moeder naamswijziging had aangevraagd. Of ik bezwaar had???
Enerzijds wist ik dat dit moest gebeuren, leer mij B kennen. Ze wilde mij uit haar leven bannen en tegelijkertijd een conflict met mij blijven continueren. En die vreemde mix wist ze te bereiken door te proberen R uit mijn leven te bannen.   In eerste instantie dacht ik ; laat dit nu ook maar lopen. Maar hoe??? Moest ik gewoon melden dat ik geen bezwaar heb. Maar dat zou vrij dom overkomen zonder redenen erbij. Ik heb er de ambtenaar nog over gebeld.

Uiteindelijk vond ik het zo'n verkrachting van de relatie die ik nog voelde tussen R en mij, dat R's band met haar vader moest worden doorgesneden dat ik gewoon in overleg met Jack (kontaktpersoon naamswijziging van Dwaze Vaders) een goed bezwaar heb geformuleerd. Daarbij moet je een beetje gokken wat de argumenten van de moeder zijn. Want inzage in de stukken krijg je niet. Maar ik kende de argumenten van de moeder beter dan zij ze zelf  kende.

Hoewel ik ook het optreden van de kinderbescherming ondertussen wel een beetje dacht te kennen bleek het toch altijd nog erger dan in mijn kwaadste dromen was voorzien.

"De vooruitzichten waren ondertussen niet goed en de zittingen werden elke keer maar weer uitgesteld. Op een gegeven moment......plof... lag het raadsrapport in de bus.
Ik heb eerst Kris gebeld. Die mocht het eerst lezen. Ik zie ons nog zo zitten buiten in de zon achter mijn huis, dat volgens dat rapport klein zou zijn en rommelig.  Afijn het zal duidelijk zijn het rapport was een puinhoop,  met als besmeurde vlag op de modderschuit;
"Vader heeft op zich wel leuke en kindvriendelijke ideeën, zoals liedjes zingen en met zijn dochter op een bakfiets door de stad fietsen. Dit lijkt echter meer te beantwoorden aan zijn eigen behoefte om als vooruitstrevende vader gezien te worden dan dat het past in een ver standige opvoeding van R." Verderop wordt gemeld dat ik  hiervoor in therapie moet en me moet aanpassen aan de opvoedingsideeen van de moeder.

Het is een geluk dat ik nog vrienden heb. Want het is toch een wonder dat als ik niet alleen te horen krijg dat ik mijn dochter niet meer te zien krijg, maar ook nog met dit soort stupiditeiten wordt gekonfronteerd ik nog kan overleven, geen zelfmoord pleeg, maar de doodsteek die me wordt toegebracht een beetje laat dichtgroeien. En de moed weer oppak.

Vandaag  sta ik hier fysiek gesproken in het verdachtenbankje. Als het een misdrijf is om ernstig onrecht dat kinderen en ouders, mijn kind en mij wordt aangedaan aan de kaak te stellen dan heeft u zonder meer gelijk en mag u mij direkt gewoon schuldig noemen. Ik ben een misdadiger vanuit die visie. Een misdadiger die van geen ophouden weet.

Moreel gesproken en gemeten naar nationale (overmacht) en internationale  wetgeving (recht op bescherming tegen vernedering) ben ik onschuldig. Ik had niets anders kunnen doen dan ik nu gedaan heb, en ik zal ook niets anders kunnen doen. Ik ben vernederd en geslagen, niet alleen psychisch maar inmiddels ook fysiek. En niet zomaar een beetje. De enige feitelijke aanleiding daarvoor is dat ik geweigerd heb om direkt vanaf het begin een konflikt over mijn kind, over het hoofd van mijn kind, aan te gaan.

Ik werd gedwongen mij in diverse procedures te verdedigen voor het feit dat ik een goede emotionele, zorgende en intieme  relatie met mijn kind heb. Procedures door de moeder aangespannen.
Het was de Raad voor de Kinderbescherming en het maatschappelijk werk die er vanuit het belang van het kind op aandrongen dat ik uitvoering van een (overigens vastgestelde) omgangsregeling zou vragen. Toen ik dat na veel aarzelen en nieuwe procedures van moederszijde (dochter mag nooit meer de naam van de vader tegenkomen) deed werd ik door diezelfde Raad voor de Kinderbescherming zowel mondeling als schriftelijk belasterd en beledigd. Men deinsde er niet voor terug sexistiese opmerkingen te maken die haatdragendheid uitstralen en een criminele inslag vertonen, valsheid in geschrifte te plegen en mij te trachten te dwingen op valse en ongefundeerde gronden in therapie te gaan. De on-gefundeerdheid wordt ten dele bevestigd door een uitspraak van de Hoge Raad. Maar inmiddels had de Zutphense kinderrechter al per proces-verbaal verordonneerd dat de omgangregeling werd opgeschort. Later werd mij de omgang ontzegd. De raad voor de kinderbescherming wist van geen ophouden en beweerde onlangs nog schriftelijk op diverse manieren dat er iets met mij mis zou zijn. Een en ander werd gebaseerd op een valselijke weergave van schriftelijk vastgelegde feiten.

Bij het indienen van een aangifteklacht tegen de raad voor de kinderbescherming werd ik ernstig gestoord door een zestal politieagenten, die mij het bureau uitwerkten, nadat ze me eerst om die rede in de cel hadden gegooid zonder dat ik wie of wat dan ook maar een haar gekrenkt had.
Ik wordt ernstig belemmerd in de uitoefening van mijn ouderschapsplichten en mijn plichten naar de maatschappij (het doen van aangifte van ernstige strafrechtelijk vervolgbare feiten). Dat een en ander dan zo wordt omgeprojekteerd dat ik voor deze gang van zaken wordt gedagvaard is een gotspe waar ik ook verder niet op in zal gaan.  Wat vervolgd zou moeten worden is de manier waarop diverse ambtenaren van politie in deze zaak hun ambtsgezag hebben misbruikt om mij wijs te maken dat er weliswaar veel mis is met het justitieapparaat, maar dat daar nou een maal niets aan te doen is en dat hun in ieder geval hun nek niet gingen uitsteken en dat een aangifte opnemen nou eenmaal onmogelijk is. Het was niet de eerste keer in de geschiedenis van dit chronische misdrijf tegen mij en mijn dochter dat ik konstateerde dat justitieambtenaren liever een gewone burger de nek omdraaien dan hun eigen broodwinning riskeren. Zo had ik enkele jaren geleden een ambtenaar van het ministerie aan de telefoon die mij na een uitvoerige diskussie  uitlegde dat ik dan wel gelijk had dat het optreden van het ministerie onmenselijk is en tegen het belang van kinderen, maar dat hij nou eenmaal ook zijn brood moet verdienen en dat met de op handen zijnde reorganisatie hij dus moest uitkijken. Even later meldde hij mij nog dat ik misschien beter kon uitkijken met het indienen van klachten tegen de Raad voor de Kinderbescherming omdat hij dikwijls had meegemaakt dat mensen dan niets overhouden. Enige maanden later was hij weggereorganiseerd. Het is inmiddels dan ook aantoonbaar dat mensen die klachten tegen de Raad voor de Kinderbescherming indienen per schrijven krijgen medegedeeld dat hun kinderen vader niet meer mogen zien als ze daar mee doorgaan. (klachten werken contraproduktief naar omgangsregeling). Als aktief betrokkene bij het strukturele overleg met de raadsdirektie Oost heeft dit mij uiteraard nogal aangegrepen. Dat wij dit soort dingen vervolgens aankaartten leidde ertoe dat de Raad voor de Kinderbescherming het overleg opzegde (we moesten onze opvattingen herzien voordat overleg mogelijk zou zijn). Het deed me nogal denken aan de voorwaarden waaronder de moeder van mijn kind wellicht bereid was te overleggen. Dat ik vandaag voor moet komen vanwege een poging om van deze gekompliceerde samenspannige misdrijven aangifte te doen is kan uiteraard niet anders worden gezien dan als een extreme voortzetting van steeds meer van hetzelfde. Hoewel ik een op zich goed gesprek heb gehad met twee officieren van justitie met wie in ieder geval te praten viel over een mogelijk strafbaar handelen van de Raad voor de Kinderbescherming bleek achteraf dat de hoofdofficier alle in het gesprek als zodanig gemaakte afspraken terugdraaide. Overigens werd  ik ook in dat gesprek bij herhaling verkeerd voorgelicht. Zo werd verteld dat alleen gezaghebbende ouders aangifte zouden kunnen doen van kindermishandeling. Een aantal klachten over de Raad voor de Kinderbescherming zijn inmiddels door de Nationale Ombudsman gehonoreerd, maar dat mocht de buitenwereld niet weten; in zijn jaarverslag schrijft de ombudsman dat ze niet hebben bestaan. Inmiddels zijn daar wel kamervragen over gesteld.

Ik had ook een, op zich aardig, gesprek met de president van uw rechtbank. Maar in de uitwerking pakte het zo uit dat ik met een van de medewerkers van deze rechtbank die namens de president  sprak een diskussie moest voeren over de vraag of het engelse begrip "anyone" ( Pretto-arrest; Europese hof voor de rechten van de mens A71) wel het begrip "iedereen" dekt. Dit soort diskussie waarbij justitie slechts het machtswoord gebruikt en niet met argumenten te werk gaat acht ik een belediging voor mijn intellektuele vermogens.  Het sexediscriminerende formulier waarover ik me beklaagde is inmiddels volgens de beste tradities van de correctieafdeling van het Orwelliaanse ministerie van waarheid aangepast aan de subjectieve geschiedenisopvatting inhoudende dat iets wat niet correct is ook niet mag hebben bestaan en dus ook niet bestond. De opmerking van de senator van D66 in de eerste kamer zal voorlopig nog wel niet uit de geschiedenis gewist worden; Het blijkt dat de raad het belang van de moeder zwaarder laat wegen dan het belang van de vader. Hun advisering lijkt daardoor uiterst partijdig, waarbij de rapportage vaak te wensen over laat...... De ouder wordt als het ware ontouderd.

 
Ook het feit dat ik zonder enige aankondiging een overmaat aan geweld te verduren had  zonder dat er die dag ook maar de minste aanleiding voor was, op een plek waar respekt voor de wet hoogtij zou moeten vieren, namelijk in deze rechtbank is eigenlijk te grijs om er veel woorden aan vuil te maken. Wel wil ik opmerken dat het OM weigert te dit misdrijf (gepaard gaande met weigering tot identifikatie en weglopen van de plek des onheils) te vervolgen. Die plek des onheils is een plek overigens waar ik niet alleen mócht zijn maar volgens de secretaresse van de president van de rechtbank ook uitdrukkelijk móest zijn. ( zie getuigenverklaring en). Geen van de twintig getuigen van deze konfrontatie zijn gehoord. Deze gewelddadige konfrontatie deed me sterk denken aan de manier waarop jaren geleden de moeder van R mijn dochter bij mij weghaalde en daarvan tegen mij aangifte deed.

Het is niet zo dat de akties die ik heb gevoerd niet tot succes hebben geleid. Zo is zich inmiddels bij de raad voor de kinderbescherming een drastiese cultuuromslag aan het voltrekken.
"Al eerder is vastgesteld dat de juridische procedure alléén, met inbegrip van de adviserende rol van de Raad voor de Kinderbescherming én de uiteindelijke rechterlijke beslissing, niet kan beletten, en in een aantal opzichten zelfs bevordert dat het fundamentele recht van het kind op een gezonde en even wichtige ontwikkeling en uitgroei naar zelfstandigheid langdurig en ernstig wordt bedreigd. Een dergelijk, indirect en onbedoeld schadelijk effect van raadsaktiviteiten is in strijd en onverenigbaar met de waarborgfunktie van de Raad ten aanzien van de rechten van het kind"
Anderzijds neemt de repressie blijkbaar toe en komt het er blijkbaar op aan om mij persoonlijk niet te geven, mijn dochter niet te geven, wat ons toekomt.

Het zoeken van recht en het vervullen van mijn plichten wordt mij dus niet alleen  psychies, maar ook fysiek onmogelijk gemaakt waarbij mijn rechten zwaar worden geschonden.
Mijn geestelijke en fysieke konditie staat nu dermate onder druk dat er mij niets anders lijkt te resten dan de aktie die ik in maart begonnen ben vanaf vandaag voort te zetten. Het protocol in deze is u bekend. Wel heb ik besloten ook andere plekken te overwegen om mijn pamflet op te hangen.
Ik heb de politie reeds aangeboden de voortgang van deze aktie op dusdanige wijze te melden dat ik u niet hoef lastig te vallen met onnodige verdere belasting van het politieapparaat (daar is vorige keer nogal over geklaagd). Dat betekent dat u mij op grond van de uitspraak die ik nu deed u , als u mijn optreden een bedreiging van de openbare orde mocht vinden, u kunt over wegen een gerechtelijk bevel af te geven om mij ter plekke in hechtenis te kunnen  nemen.

Om duidelijk te maken dat ik geenszins van plan ben mij te verzetten tegen in hechtenisneming, en dus elk excuus om fysiek geweld op mij toe te passen wegnemend, bied ik nu reeds aan mij de handboeien alvast om te doen. Ik denk ook dat ik me dan een stuk meer op mijn gemak voel aangezien dan de schone schijn een vrije burger te zijn met de daarbij  passende mensenrechten niet langer wordt opgehouden. Ik wil leven; en niet figuurlijk dood gemaakt worden. U zult mij dat moeten gunnen. Ik hoop straks te horen waar u voor kiest.

Ik wil mijn verhaal besluiten met citaten van iemand anders. Dit zijn citaten van Nelson Mande la in een betoog tegen de rechtbank in het Rivonia-proces.
"Ik zou willen zeggen dat het hele leven van elke weldenkende Afrikaan in dit land voortdurend leidt tot een conflict tussen zijn geweten aan de ene kant en de wet aan de andere. Dat conflikt is niet uniek voor dit land. Dat conflikt doet zich voor in elk land bij iedereen die een geweten heeft, bij iedereen die nadenkt en diepe gevoelens heeft."
"Ik geloof niet edelachtbare dat deze rechtbank, als ze me straf oplegt voor de misdaden waarvan ik word beschuldigd, daarbij wordt geleid door de overtuiging dat straffen iemand afhouden van de koers die hij als juist beschouwt. De geschiedenis toont aan dat straffen geen mensen weerhouden wanneer hun geweten in het spel is, en ook mijn volk en mijn collega's met wie ik hiervoor heb samengewerkt, zullen niet worden weerhouden door straffen."