Een spoor van menselijk leven, drenkeling
Het object van Baltus
Nieuw Zeeland wordt gekenmerkt door een zeer intensieve vermenging van water,vuur, lucht en aarde. Er is niet alleen sprake van grensvlakken tussen deze elementen nee ze kronkelen ook nogal wat door elkaar heen. De een barst uit in de ander, kruipt door, overstroomt, stelt paal en perk, doordringt de ander. Over de de doordringende werking van de vulkanische activiteiten heb ik al elders geschreven. Vandaag gaan we op stap naar een plek waar lucht, water en aarde door elkaar heen lopen.
Cardinal's cove is eigenlijk een lucht-enwatergat in de rotsen van de zeekust van Coromandel.
Het is niet de enige, maar vanwege de imposante afmetingen en de bereikbaarheid is het de bekendste. Op het moment dat wij er zijn ( zoals overigens meestal) kun je door de cove lopen, maar zeker zal op andere momenten het water hoog erin staan. Voor de cove ligt een klein vogeleilandje. Geen eilandje van gecultiveerde vogels zoals de naamgenoot in Deventer aan de andere kant van de bol. Een eiland vanwaaraf de vogels agressief en luidruchtig de hegemonie over de water-landscheiding proberen te handhaven.
Ooit was Nieuw Zeeland onbewoond. De meest vremde vogels in de letterlijke betekenis van het woord bevogelden het eiland. Hoewel oorspronkelijker dan de Europeanen waren ook de Maori's eigenlijk maar indringers uit de toch tamelijk recente geschiedenis. Cook, Tasman maar ook de eerste Maori hoofdman zagen het land het eerst vanaf de zee. Ze zagene en wolk boven een stuk land, zij zagen vogels. Op dit punt greep de mens in. Op dit punt heb ik ook ingegrepen met het object van Baltus. Van zee af zal hier een mens te zien zijn. Een drenkeling, zoals de mens in wezen altijd is. Aangespoeld.
Het is dit keer weer een vrij publieke actie. Immers het is op het strandje bij cathedrals cove redelijk voorzien van toeristen. Deze kijken enigszins verwonderd naar een bleekbuik die met iets in plastic ( een lichaampje...?) naar het eilandje voor de kust zwent, het plastic hoog boven zijn hoofd houdend. De vogels op het eiland doen niet al te enthousiast over mijn komst, maar wijken toch. Ht eilandje is erg kaal en het is dus moeilijk het een beetje stabiel achter te laten.
Grote stenen liggen er ook al niet. Ik slaag erin het tussen de rotsen te klemmen en zwem terug.
Pas bij het opschrijven realiseer ik me dat de plastic zak eens gevuld was met vogelveren ( origineel)
