Onderstaande tekst is afkomstig van een artikel van Homme Krol in de regionale edities van de Wegener Pers 1997. Hierin vertel ik onder andere hoe de staat tussen mij en mijn dochter kwam te staan en daarin zover ging dat ze zelfs accepteerden dat er geweld tegen mij werd gebruikt.   zie voor verslagen van mijn akties: akties Joep op GABnet een terugblik Hongerstaking tien jaar geleden

Al vijf jaarloopt hij storm tegen Vrouwe Justitia. Met procedures, pamfletten en hongerstaking. .Tot nu toe vergeefs. Dwaze vader Joep Zander (44) uit Deventer mag zijn dochtertje R (9) niet zien of spreken. "Liedjes zingen met m'n dochter, dat is het enige wat ik fout heb gedaan."

Kunstschilder Joep Zander, de 'dwaze' vader, beschrijft zijn dochter R, met wie hij al vijfjaar geen contact mag hebben. Ze is nu negen jaar, Met glanzende ogen: "Ze heeft mooie krullen, zowel van haar vader als van haar moeder. Ze is een stevige meid, fysiek ,en psychisch. Heel erg creatief, erg slim, erg intelligent. We voelden elkaar heel snel aan. Ik hoefde haar nooit op de vingers te tikken, bij wijze van spreken. Ik heb heel veel dingen met haar gedaan, samen dingen gemaakt. Ik heb een bed voor haar gemaakt. Hebben we samen gemaakt, vond ze dan later."

Over zijn vroegere relatie met de moeder van Rosa:
"We waren dus niet getrouwd, we leefden in een woongroep. We zijn uit elkaar gegaan, omdat ik onze relatie als belastend ervoer, er werd teveel dwang op me uitgeoefend. Ik wilde niemand in de steek laten, maar ik wilde meer afstand door op mezelf te gaan wonen. Ik voelde me belemmerd in het hebben van een autonoom leven. En de moeder had blijkbaar iets of iemand anders nodig dan mij. In elk geval iets wat ik niet kon geven. We zijn er op mijn voorstel ook voor in therapie geweest bij het Riagg, maar dat is op niets uitgelopen. Meer wil ik er in dit verband niet over zeggen."

En uw relatie met Rosa?
R had een ontzettende goeie relatie met mij. Voor haar moeder en ik uit elkaar gingen heb ik het grootste deel van de zorg gedaan. Zij werkte 32 uur in de week als maatschappelijk werker en ik 20 uur als pedagoog op een buurthuis in Zutphen. Voor een deel ging R naar de creche en voor de rest was ik meestentijds thuis." Hij ging op zichzelf wonen. Ze zouden de weekends nog samen doorbrengen, maar hij hield de woongroep op zeker moment voor gezien. "R heeft daar echt geen last van gehad. Dat weet ik heel zeker. Ik kan me goed herinneren, dat ik een huis kreeg in Deventer. En dat ik van enthousiasme bovenop de bank sprong. En ze nam dat enthousiasme helemaai over. Ze was toen'twee en een half jaar." ,We maakten een afspraak over de verdeling van de zorg. Maar ik werd alleen gebruikt als oppas. Ik mocht geen contact neer hebben met de creche, terwijl ik er voeger juist in had meegedraaid, want in het begin was het een onderlinge crêche Aanvankelijk heb ik dat allemaal gepikt, ik meed het conflict wilde geen getrek aan het kind. Ik had het gevoel dat de moeder voortdurend het conflict zocht, misschien wel om met mij in contact te blijven. Ik denk, omdat ze de scheiding niet kon accepteren. Daar zit een hele achtergrond van haar achter, maar daar wil ik in de krant niets over zeggen." Wanneer ging u het conflict wel aan? "Op zeker moment ben ik wel grenzen gaan stellen. Toen ze eenzijdig de omgangsregeling ging veranderen. Die was door de rechter vastgesteld en die liep van zaterdagochtend tot maandagmiddag vijf uur, eens in de veertien dagen. Maar toen R naar school moest wilde haar moeder niet hebben dat ik contact had met school. Ik mocht haar's maandags ook niet naar school brengen.
" Toen hij zich verzette schakelde Rosa's moeder de rechter in.
"Ze wilde een andere regeling, van vrijdagmiddag tot zondagmiddag. Ik had iets van: dit is zo belachelijk, hier zal de rechter niet intrappen. Ze voerde het verhaal aan dat ik me op school, waar ik hele goeie contacten mee had, had opgedrongen als muziekdocent. Belachelijk. De enige grond daaronder was ik dat ooit op school had gezegd, dat ik met R met wie ik dus veel zong thuis, in de klas een keer wilde komen zingen. Die dingen doen moeders meestal, maar waarom vaders niet, om iets in de klas te doen waar ze goed in zijn." De rechter ging met de moeder mee en veranderde de omgangsregeling.
"In het vonnis staat, dat mijn aanwezigheid op school blijkbaar tot conflicten leidt en dat wordt als motief aangevoerd voor wijziging van de omgangsregeling, De visie van de Raad voor de Kinderbescherming, die het volstrekt met mij eens was, toen nog wel, stond niet in het vonnis. Ik stond echt perplex." "Het ging met R heel goed, ook op school. Het kind leed er absoluut niet onder, zeker weten. Op gegeven moment zei R tegen mijn eigen moeder, die ze ook niet meer mag zien: ik wil bij papa wonen. Heeft ze ook tegen haar moeder verteld. Die is zich zeer waarschijnlijk doodgeschrokken. Die is toen gaan uitleggen, dat haar kind bij de vader wilde gaan wonen, omdat ze de vader zo zielig vond. Terwijl ik helemaal niet zielig was of deed, integendeel. Maar die toon past in een standaardrepertoire, dat voor de rechter doorgaans wordt afgedraaid. Ze had een vijandbeeld van me."

Hoe sprak u tegenover R over haar moeder?
"Absoluut niet vijandig. Nee, nee, daar ben ik echt..." Emotie overmant hem. "Ik vind het nu wel moeilijk om haar niet als een vijand te zien, omdat het een misdaad is wat ze doe:. Maar toen zeker niet. Ik probeer haar nog steeds niet als een vijand te zien. Nog steeds niet. Door nog steeds toe te laten, dat ik respect opbreng, dat ze de moeder van R is. Dus stel, dat het contact hersteld wordt, dan laat ik R echt met alle gemak naar haar moeder gaan. En mijn dochter praatte met mij over de situatie met haar moeder, maar andersom niet, Dat heeft haar moeder zelf een keer gezegd. R vertelde me alles, wat ze thuis meemaakte, met haar vriendjes, op school."

Waardoor is het contact verbroken?
"De bezoekregeling was zodanig veranderd, dat ik R niet meer naar school mocht brengen. Inmiddels zat ze op een andere school. Ik werd niet meer op de hoogte gehouden. Op zekere dag kwamen de moeder en haar nieuwe vriend R brengen, Toen ze voor de deur stond zei ik: ik wil nu weten op welke school ze zit en hoe het gegaan is. Maar ze ging stennis schoppen, wilde er niets over zeggen. Waarop ze tegen de deur begon te duwen, met haar knieen en die van haar vriend. Ik hield de deur dicht, maar op gegeven moment hield ik dat niet meer en ze valt zo naar binnen. Dus dat was tamelijk dramatisch. Ik heb niets teruggedaan, absoluut niets. Haar wel overeind proberen te trekken, waarvan ze later zei dat ik haar aan haar haren had getrokken. Wat absoluut niet waar was." "Ik zag ze weglopen richting station. Dat was echt macaber. Allemaal ME-ers op de achtergrond. Die stonden er voor een voetbalwedstrijd tegen Feyenoord. Ik wilde nog een keer echt afscheid nemen van m'n dochter, ik loop er naar toe, geef R nog even een knuffel en zeg: je blijft altijd m'n dochter." Vechtend tegen de tranen:

En wat zei de moeder?
Dan moet jij eerst een goeie pappie worden. Dat vind ik ook het gemene, het achterlijke." ,Ik heb dat laten bezinken. Maar daarna dacht ik: ik ga naar de politie om aangifte te doen wegens huisvredebreuk. Een heel gedoe. De politie vond aangifte onzin, maar ik hield vol. Zij was er al geweest met haar vriendje als getuige. Had aangifte gedaan wegens mishandeling. Uiteindelijk mocht ik aangifte doen. Maar daar is niks mee gebeurd." ,Ik wilde er niets meer mee te maken hebben. M'n dochter mocht komen wanneer ze wilde uiteraard. Dat was september '92. Sindsdien heb ik geen contact meer met R gehad. Wel drie keer in dat jaar een kaartje gestuurd. Later veel meer, maar die worden allemaal verscheurd," Na een jaar ("ik zat toen op de kunstacademie") kreeg hij een brief van de gemeente, dat de moeder een naamswijziging had aangevraagd. "Met als reden, dat m'n dochter nooit meer de achternaam van de vader mocht tegenkomen. Dat stond erin. Toen dacht ik van ja, wat nu dan? Nu gaat het dus gewoon door, ik moet uit het leven van m'n dochter verdwijnen. Dat wil ze. Na lang dubben heb ik toen besloten om me echt te gaan verzetten."

Hij vertelt het verhaal van een martelende rechtsgang
Uitvoerig, associatief,.met veel emotionele pauzes. Gekweld: "De moeder is alle juridische conflicten begonnen die je maar kunt bedenken. Over het hoofd van Rosa. Maar wat nog erger is: de rechtsstaat heeft ze ook bijna stuk voor stuk gehonoreerd. De omgangsregeling is opgeheven, hoewel de Hoge Raad bepaalde dat ik een goeie relatie met R had. Ik ben ook geen toeziend voogd meer, door een wetswijziging. Ook is de achternaam van R veranderd. Ik heb overal juridisch bezwaar tegen gemaakt, soms via mijn advocaat, al voerde ik zelf vaak het woord. Sommige bezwaren lopen nog, onder andere bij de Europese commissie voor de rechten van de mens, maar een vader heeft geen rechten. Vooral de Raad voor de Kinderbescherming speelt een afschuwelijke rol. Met leugens, list en bedrog." "Weet je wat mij wordt aangewreven? Dat ik een vooruitstrevende, speelse vader ben. Hier een citaat uit een rapport van de Raad: "Vader heeft op zich wel leuke en kindvriendelijke ideeen zoals liedjes zingen en met zijn dochter op een bakfiets door de stad fietsen, Dit lijkt echter meer te beantwoorden aan zijn eigen behoefte om als vooruitstrevende vader gezien te worden dan dat het past in een verstandige opvoeding van Rosa". Ik moord niet, ik sla niet, ik heb niets strafbaars gedaan, maar dat is het enige wat ik fout doe: liedjes zingen met m'n dochter." ,.Ik ben twee jaar terug in hongerstaking gegaan, twaalf dagen lang, Om een omgangsregeling met R af te dwingen, Ik ben ermee opgehouden een dag nadat de kantonrechter had bepaald dat moeder en de Stichting Dwaze Vaders, waar meer dan tweeduizend ouders bij zijn aangesloten. Er is een enorm vooroordeel. Juist bij de rechtbanken en de raden voor de kinderbescherming. Voorbeeldje, bij de rechtbanken in Arnhem en Zwolle hanteren ze voorgedrukte formulieren: voogdij moeder, toeziende voogdij vader. Gewoon voorgedrukt. Daaronder gaat de werkelijkheid schuil. Ze zien niet waar ze mee bezig zijn."

Joep Zander is als voorzitter van de landelijke Werkgroep Familierecht betrokken bij een wetsvoorstel dat nu bij de Eerste Kamer ligt. Het voorziet in behoud van het gezag van beide ouders over het kind. "Hoog tijd dat het goed geregeld wordt, al ben ik er niet gerust op. Nu is het nog zo dat ongeveer de helft van de kinderen na een scheiding ,een van de ouders verliest, dit betreft meestal de vader. Slechts in een kwart van de gevallen is er een goede regeling. Het kind heeft, ook volgens het Verdrag van de rechten van het kind, recht op contact met beide ouders." Hij vertelt bezig te zijn,met het opzetten van een regionaal vader-kindcentrum. liefst in Deventer. Ondersteund door enkele ouderorganisaties. "Om vaders praktisch bij te staan, juridisch, sociaal en emotioneel." Zwaait met een stapel actiekaarten van het Comitee Ouders blijven Ouders, waarop professor Hoefnagels geciteerd wordt: "De ene ouder die de andere ouder frustreert in de omgang met het kind, dat is de ongeschreven misdaad van deze eeuw." En roept bij wijze van inval: "Kijk naar het Salomonsoordeel, zoals dat in de bijbel staat te lezen. Het kind dreigde in tweeen te worden gehakt. Aan wie werd het toegewezen? Aan degene die het niet als persoonlijk eigendom zag. Aan degene die het kind heel wilde laten, omwille van het kind zelf. Wat het kind splijt, in ons geval, is juist dat het maar een van beide ouders ziet en meemaakt. Dat splijt zijn of haar loyaliteit. Dus wat in feite gegarandeerd moet worden is het contact met beide ouders. Dat is zorgen dat het kind niet splijt. En daarin falen veelal de instanties."

In maart dit jaar is hij opgepakt bij een pamflettenactie op de Zwolse rechtbank. En in de cel geworpen. Hoe ver gaat hij met zijn acties? "Geen geweld. En het erge is dat er wel geweld tegen mij wordt gebruikt. Nadat ik was opgepakt voor die pamfletten wilde ik op het politiebureau aangifte doen. Weigerden ze, ik moest gaan. Ik hield me vast in de cel, maar met zes man sleurden ze me eruit. De volgende dag kwam ik bij de rechtbank met een legale actie. Ik vroeg inzage in de dossiers. Maar de portier was onwillig. Staat opeens de deur naar de centrale informatiebalie open en ik stap er door. Pats, een stel parketpolitie begint gewoon te meppen, de deur valt achter me dicht. Ik sta met m'n armen in de lucht: geen geweld, geen geweld! En die politieman maar op me inbeuken. Op een gegeven moment was dat over. Ik wil z'n naam en identificatiennummer weten. Gaf-ie niet. Collega 's ook niet. Daar word ik dus echt bang van." In september moet hij voorkomen voor het pamfletten plakken en lokaalvredebreuk.

Hij overhandigt me zijn pamflet. Ik lees zijn eisen. Vier stuks. 1. Herstel van het gezamenlijk gezag over R dan wel overdracht van het gezag aan mij. 2. Onmiddellijk herstel van het contact tussen mij en mijn dochter, onder begeleiding van een door mij uit te zoeken, door de staat betaalde begeleider. 3. Een smartengeld van 500.000 gulden voor het in de afgelopen jaren door raad en staat aangerichte leed, zodat ik in alle rust samen met mijn dochter kan bijkomen van de aangerichte schade.4. Excuses van een ieder die zich aan dit onrecht heeft gecompromitteerd. "Lijkt dit veel gevraagd? Het spijt me, maar zover is het gekomen. Ik heb recht op een normaal leven en mijn dochter ook, zonder ingrijpen van wie dan ook." Schilder de liefde eens die u R toedraagt? Diepe zucht, vochtige ogen. "De essentie van mijn liefde is dat ik haar in het geheel accepteer, ook in de band met haar moeder. Dat klinkt idealistisch, want ik heb daar wel moeite mee, maar dat is het meeste wat ik haar kan geven denk ik." Hij zingt zachtjes de eerste regels van een liedje, naar een gedicht van de Libanees Kahlil Gibran. "They are the sons and daughters of life's longing for itself. They come through you, but they are not from you. Kinderen zijn niet je eigendom. Mijn belang is niet: ik kan er iets uithalen. Nee, ik kan R iets geven. Iets van mezelf. En waarom mag dat niet?"

Speciale noot: Dat ik mijzelf "Dwaze Vader" noem heeft niets te maken met betrokkenheid bij de Stichting Dwaze Vaders. Wel ben ik daar ooit kaderlid van geweest. Ik beschouw de naam Dwaze Vaders nog steeds als een algemene geuzennaam voor vaders die van hun kind vervreemd worden. Een en ander blijkt ook uit bovenstaande tekst.

Meer: overzicht akties Joep publikaties Joep meer over zorgende dwaze en andere vaders op de site Het zál vaders een zorg zijn

klik hier! >> site joep zander

Last Updated http://joepzander.nl/dwava.htm : zie ook de andere pagina's